नेपाली साइन्स-फिक्सन चलचित्र ‘एक्लो’ दर्शकको नजरबाट हेर्दा नेपाली चलचित्र उद्योगमा दुर्लभ विधालाई आत्मसात् गर्ने साहसी प्रयास हो। प्रेम, सामाजिक कथा र परम्परागत ढाँचामा सीमित रहँदै आएको नेपाली सिनेमामा विज्ञान-कल्पनाको प्रयोग गर्नु आफैंमा जोखिमपूर्ण भए पनि ‘एक्लो’ ले फरक स्वाद दिने कोशिस गरेको छ।
फिल्मको कथाले भविष्यको संसार, एकान्त जीवन र मानवीय चेतनाको द्वन्द्वलाई केन्द्रमा राखेको छ। मुख्य पात्रको एक्लोपन, प्रविधिसँगको सम्बन्ध र अस्तित्वको खोजीले दर्शकलाई भित्री रूपमा सोच्न बाध्य बनाउँछ। नेपाली परिवेशमै आधारित भएर भविष्यको कल्पना गर्नु फिल्मको मौलिकता हो। विशेष गरी उजाड लोकेसन, शून्यताले भरिएको वातावरण र मौन दृश्यहरूले कथाको भावनात्मक गहिराइ बढाएका छन्।
मुख्य पात्रको अभिनय स्वाभाविक छ। कम संवादमा पनि भाव व्यक्त गर्न खोजिएको छ, जुन साइन्स–फिक्सन शैलीसँग मेल खान्छ। सिनेम्याटोग्राफी फिल्मको बलियो पक्ष हो; दृश्य संरचनाले एकान्तता र रहस्यलाई प्रभावकारी रूपमा प्रस्तुत गरेको छ। पृष्ठभूमि संगीत न्यून प्रयोगमा रहे पनि दृश्यअनुसार उपयुक्त छ, जसले कथा बोझिलो हुन दिंदैन।
यद्यपि, दर्शकका हिसाबले फिल्म कतिपय ठाउँमा अलि सुस्त लाग्न सक्छ। कथा रोचक हुँदाहुँदै पनि केही दृश्यहरू लामो महसुस हुन्छन्। साइन्स–फिक्सन विधा भएकाले प्रयोग गरिएका वैज्ञानिक अवधारणाहरू अझ स्पष्ट रूपमा प्रस्तुत गरिएको भए दर्शकलाई बुझ्न सजिलो हुन्थ्यो। साथै, पात्रको अतीत र भावनात्मक पृष्ठभूमि अलि विस्तृत देखाइएको भए दर्शकसँगको सम्बन्ध अझ गहिरो बन्न सक्थ्यो।
‘एक्लो’ पूर्ण रूपमा व्यावसायिक मनोरञ्जनभन्दा फरक, सोच्न बाध्य बनाउने कलात्मक साइन्स–फिक्सन चलचित्र हो। सीमित स्रोतका बाबजुद नयाँ विधामा गरिएको यो प्रयास प्रशंसनीय छ र यसले नेपाली सिनेमामा भविष्यमा साइन्स–फिक्सनको सम्भावनालाई उजागर गरेको छ।
