राजनीति केवल पद प्राप्तिको यात्रा होइन, समय र परिस्थितिसँग लड्दै विश्वास जित्ने दीर्घ संघर्ष हो। यही संघर्षको बाटो हुँदै अघि बढेका छन् विशाल खड्का। नेपाली कम्युनिस्ट आन्दोलनको धरातलबाट उठेका खड्का आज दोलखाबाट प्रतिनिधिसभा सदस्यका उम्मेदवारका रूपमा उभिएका छन्- आफ्नो विगतको राजनीतिक यात्रा, संगठनात्मक अनुभव र जनतासँगको सम्बन्धलाई आधार बनाउँदै।
दोलखाको जुगुँमा जन्मिए–हुर्किएका खड्काले बाल्यकालदेखि नै सामाजिक असमानता, बेरोजगारी र विकासको अभाव नजिकबाट देखे। गाउँको कच्ची बाटो, विद्यालयसम्मको कठिन यात्रा, स्वास्थ्य सेवाको पहुँच नहुँदा भोग्नुपरेका पीडा-यी सबैले उनको चेतनामा राजनीतिक प्रश्नहरू उठाए। त्यही प्रश्नले उनलाई विद्यार्थी राजनीतितर्फ डोर्यायो।
विद्यार्थी संगठनमार्फत राजनीतिक यात्राको सुरुवात गरेका खड्काले संगठन निर्माण, आन्दोलन र जनसम्पर्कका क्रममा आफूलाई खार्दै लगे। पार्टीको सिद्धान्त र अनुशासनलाई प्राथमिकता दिँदै उनले स्थानीय तहदेखि जिल्ला तहसम्म विभिन्न जिम्मेवारी सम्हाले। कठिन परिस्थितिमा पनि संगठनलाई जोगाउने र विस्तार गर्ने काममा उनको सक्रियता देखियो।
सशस्त्र द्वन्द्वपछिको संक्रमणकालीन राजनीति, संविधान निर्माणको बहस र संघीय संरचना कार्यान्वयनका चरणमा उनले दोलखाका मुद्दालाई निरन्तर उठाउँदै आएका छन्। स्थानीय विकास, पर्यटन सम्भावना, जलस्रोतको उपयोग, कृषि आधुनिकीकरण र रोजगारी सिर्जनालाई प्राथमिक एजेन्डा बनाउँदै आएका खड्काले राजनीतिक भाषणभन्दा पनि कार्यगत प्रतिवद्धतालाई अघि सारेका छन्।
संघर्षको आधार
खड्काको राजनीतिक यात्रा सहज थिएन। संगठनात्मक विभाजन, वैचारिक मतभेद र चुनावी प्रतिस्पर्धाका चुनौतीबीच उनले आफ्नो धैर्य कायम राखे। हारबाट पाठ सिक्ने र जितलाई जिम्मेवारीको रूपमा लिने शैलीले उनलाई फरक बनाएको उनका निकटस्थहरू बताउँछन्।
दोलखाको दुर्गम बस्तीमा पुगेर स्थानीय समस्या सुन्ने, भूकम्पपछिको पुनर्निर्माणमा समन्वयकारी भूमिका खेल्ने र युवालाई वैदेशिक रोजगारीको विकल्प खोज्न प्रेरित गर्ने प्रयासले उनको जनआधार विस्तार भएको देखिन्छ।
उनको राजनीति ‘पद’ केन्द्रित भन्दा ‘प्रतिबद्धता’ केन्द्रित रहेको दाबी समर्थकहरूको छ। विकासका लागि केन्द्र–प्रदेश–स्थानीय तहबीच समन्वय आवश्यक रहेको भन्दै उनले दोलखालाई पर्यटन, कृषि र जलविद्युतको सम्भावनासँग जोडेर समग्र आर्थिक रूपान्तरणको खाका प्रस्तुत गरेका छन्।
किन ‘तारा’मा भोट?
नेपाली कम्युनिस्ट पार्टीको चुनाव चिन्ह ‘तारा’ हो। समर्थकहरूका अनुसार, तारा केवल चुनाव चिन्ह होइन-आशा, परिवर्तन र समृद्धिको प्रतीक हो। दोलखाली जनताले ‘तारा’मा भोट हाल्नुपर्ने आधारका रूपमा उनीहरू केही कारण अघि सार्छन्।
पहिलो, राजनीतिक निरन्तरता र अनुभव। लामो समयदेखि संगठनात्मक संरचनामा काम गरेको अनुभवले खड्कालाई नीति निर्माण र कार्यान्वयनमा सक्षम बनाउने विश्वास गरिएको छ।
दोस्रो, स्थानीय मुद्दाप्रति संवेदनशीलता। जिरी–शैलुङ–चरिकोट क्षेत्रको पर्यटन विकास, सडक स्तरोन्नति, कृषि उत्पादनको बजार व्यवस्थापन, स्वास्थ्य र शिक्षामा सुधार-यी विषयमा उनले स्पष्ट कार्यक्रम अघि सारेका छन्।
तेस्रो, युवा नेतृत्व। परम्परागत राजनीतिबाट केही फरक शैलीमा संवाद गर्ने, सामाजिक सञ्जाल र प्रत्यक्ष भेटघाटमार्फत जनतासँग जोडिने प्रयासले उनलाई युवामाझ लोकप्रिय बनाएको छ।
चौथो, समावेशी दृष्टिकोण। दोलखाको बहुजातीय, बहुभाषिक संरचनालाई सम्मान गर्दै समान अवसर र सहभागिताको पक्षमा उनले निरन्तर आवाज उठाउँदै आएका छन्।
चुनौती र अपेक्षा
यद्यपि चुनावी प्रतिस्पर्धा सहज छैन। बहुदलीय लोकतन्त्रमा मतदाताको विश्वास जित्नु ठूलो चुनौती हो। विकासका आश्वासन व्यवहारमा रूपान्तरण गर्न सक्ने क्षमताको परीक्षण यही चुनावले गर्नेछ।
दोलखामा मतदाता अब भावनात्मक नाराभन्दा ठोस कार्ययोजनामा केन्द्रित छन्। पूर्वाधार, रोजगारी, शिक्षा र स्वास्थ्यमा देखिने सुधार चाहिएको छ। खड्काले प्रस्तुत गरेका योजनाहरू कार्यान्वयनमा जान सक्ने आधार र स्रोत व्यवस्थापनबारे स्पष्ट खाका आवश्यक रहने देखिन्छ।
समर्थकहरूको विश्वास छ-उनको संघर्षले उनलाई परिपक्व बनाएको छ। जनतासँग निरन्तर सम्पर्कमा रहने बानीले उनलाई उत्तरदायी प्रतिनिधि बन्न सहयोग गर्नेछ।
राजनीति
विश्वासको खेल हो। विश्वास इतिहासबाट बन्छ, संघर्षबाट बलियो हुन्छ र कार्यबाट प्रमाणित हुन्छ। विशाल खड्काको राजनीतिक यात्रा त्यही संघर्षको कथा हो-गाउँको भिरालो बाटोबाट सुरु भएको र प्रतिनिधिसभाको दैलोसम्म पुगेको।
अब निर्णय दोलखाली जनताको हातमा छ। उनीहरू परिवर्तनको प्रतीक ‘तारा’ रोज्छन् कि अन्य विकल्प-त्यसले आगामी पाँच वर्षको दिशा तय गर्नेछ। चुनावी मैदानमा उत्रिएका खड्काका लागि यो केवल प्रतिस्पर्धा होइन, आफ्नो लामो राजनीतिक यात्राको अर्को परीक्षा पनि हो।
