मान्छेको जीवनमा सपना र यथार्थबीचको दूरी कहिलेकाहीँ असहज रूपमा लामो हुन्छ। मेरो कलाकारिता यात्रा पनि त्यही दूरी पार गर्ने एउटा निरन्तर प्रयास हो,संघर्षले भरिएको, तर सिकाइले समृद्ध। संघर्ष त सबैको हुन्छ, तर त्यसलाई कसरी जिउने र कसरी रूपान्तरण गर्ने भन्ने कुरा नै व्यक्तिको पहिचान बन्न पुग्दोरहेछ।
मेरो सुरुवात कलाकारको रूपमा भएन। म स्पट ब्वायको सानो भूमिकाबाट यो क्षेत्रमा प्रवेश गरेको थिएँ। त्यो काम बाहिरबाट सामान्य देखिए पनि, भित्रबाट कलाकारिताको विद्यालयजस्तै थियो। सेटमा हुने प्रत्येक गतिविधि, कलाकारहरूको तयारी, निर्देशकको दृष्टि यी सबै कुरा म नजिकबाट नियाल्थेँ। त्यसपछि बिस्तारै टेक्निसियनको रूपमा काम गर्ने अवसर पाएँ। मेकअप म्यानको रूपमा पनि काम गरेँ, जहाँ मैले अनुहार मात्र होइन, पात्रको भावनालाई कसरी उजागर गर्ने भन्ने कुरा सिकेँ।
यही क्रममा म फाइटरको रूपमा पनि प्रस्तुत भएँ, कोरस डान्सरको रूपमा नाचेँ, नृत्य शिक्षकको रूपमा अरूलाई सिकाएँ। डान्स बारमा काम गर्दा दर्शकको मन जित्ने कला पनि सिकेँ त्यहाँ कुनै अभिनयको दोहोरो अवसर हुँदैन, दर्शकको प्रतिक्रिया तत्काल आउँछ। ती अनुभवहरूले मलाई कलाकारिताको विविध पाटो बुझ्न सहयोग गर्यो।
तर मेरो मनभित्र भने सधैं एउटा सपना जीवित थियो कलाकार बन्ने। यही सपना बोकेर म राजधानी छिरेँ। राजधानी, जहाँ अवसरहरू छन् भन्ने विश्वास थियो, तर ती अवसरहरू सजिलै हात लाग्ने रहेनछन्। विभिन्न बाधा, अवरोध र अस्वीकृतिहरूले मलाई बारम्बार परिक्षण गरिरहे। त्यो बेला म आफैंलाई प्रश्न गर्थेँ के म वास्तवमै कलाकार बन्न योग्य छु? सायद म त्यो समयमा कलाकारितामा फिट थिइनँ, वा मलाई अवसर दिइएन, वा मभित्र त्यो गुण देखिएन।
तर एउटा कुरा स्पष्ट थियो म यो क्षेत्र छोड्न चाहन्नथेँ। चाहे जुनसुकै भूमिकामा भए पनि, म कलाकारितासँग जोडिइरहन चाहन्थेँ। यही सोचले मलाई निर्देशनतर्फ डोर्यायो। निर्देशन मेरो लागि विकल्प मात्र होइन, आवश्यकता पनि थियो यो क्षेत्रमा टिकिरहन र आफूलाई प्रमाणित गर्न।
निर्देशकको रूपमा काम गर्न थालेपछि मैले कलाकारितालाई नयाँ दृष्टिले हेर्न पाएँ। अब म केवल पात्र बन्ने होइन, पात्रहरू निर्माण गर्ने अवस्थामा पुगेँ। कहिलेकाहीँ निराशा पनि लाग्थ्यो, किनकि मनभित्रको कलाकार अझै पूर्ण रूपमा सन्तुष्ट भएको थिएन। कलाकार बन्ने चाह म भित्र अझै बलियो थियो त्यो कुनै क्षणिक भावना होइन, एउटा गहिरो चाहना थियो।
निर्देशनले मलाई दुई पाटो सँगै अघि बढाउन सहयोग गर्यो। एउटा सिर्जनशील सोच, अर्को व्यवस्थापन र नेतृत्व। तर नयाँ अवस्थामा पनि चुनौतीहरू कम थिएनन्। मलाई पत्याउने वातावरण सहज थिएन। सायद त्यो बेला पनि ममा कलाकार हुनुपर्ने गुण देखिएन होला, वा मेरो प्रस्तुति अपेक्षाअनुसार पुगेन होला।
त्यो समयको समाजमा ‘हिरो’ बन्ने मापदण्ड फरक थियो। कपाल पालेको, आकर्षक अनुहार, राम्रो शरीर यी कुराहरूलाई नै प्रमुख मानिन्थ्यो। कला भन्दा बाह्य रूपलाई बढी प्राथमिकता दिइन्थ्यो। म त्यो ढाँचामा फिट नहुन सक्छु, त्यसैले पनि म पछि परेँ होला।
तर समय सधैं एउटै रहँदैन। अहिले पुस्ता फेरिएको छ। सोच फेरिएको छ। आजको दिनमा हिरो बन्नका लागि बाहिरी रूपभन्दा पनि आन्तरिक कला आवश्यक छ। जोसँग अभिनय गर्ने क्षमता छ, भाव व्यक्त गर्ने शक्ति छ त्यही व्यक्ति वास्तविक हिरो हो। यो परिवर्तनले मलाई आशावादी बनाएको छ, किनकि अब कला नै मूल्यांकनको आधार बन्न थालेको छ।
मेरो यात्रा हेर्दा, म स्वीकार्छु ममा धेरै कमी कमजोरीहरू थिए। सायद त्यसैले निर्देशकहरूले मलाई त्यति विश्वास गर्न सकेनन्। तर ती कमजोरीहरू नै मेरो सिकाइको आधार बने। असफलताले मलाई झुकायो, तर तोड्न सकेन। बरु, अझ बलियो बनायो।
आज म आफूलाई केवल एक निर्देशक वा कलाकारको रूपमा मात्र हेर्दिनँ। म आफूलाई एउटा यात्रुको रूपमा हेर्छु जो अझै सिकिरहेको छ, अझै अघि बढिरहेको छ। कलाकारिता मेरो लागि पेशा मात्र होइन, जीवनको अभिन्न हिस्सा हो।
यो यात्रा सजिलो थिएन, तर सार्थक छ। किनकि प्रत्येक संघर्षले मलाई केही न केही सिकाएको छ। प्रत्येक अस्वीकृतिले मलाई नयाँ बाटो देखाएको छ। र प्रत्येक सफलताले मलाई अझ जिम्मेवार बनाएको छ।
कलाकार बन्ने सपना देख्नु सजिलो छ, तर त्यसलाई जिउन धैर्यता, मेहनत र आत्मविश्वास चाहिन्छ। समय परिवर्तनशील छ, र त्यससँगै अवसरहरू पनि बदलिन्छन्। आवश्यक कुरा भनेको निरन्तरता हो आफ्नो लक्ष्यप्रति अडिग रहने शक्ति।
एउटा वास्तविक कथा हो संघर्ष, आशा र आत्मपहिचानको। र म अझै पनि यात्रामा छु।
